Een brief: “Hoe gaat het nog met je, Vos?”

Wim De Poorter is schrijver, muzikant, tekenaar. Hij schreef een brief aan wijlen Luc De Vos, zanger van Gorki, overleden in 2014. De schrijver probeert in zijn brief in dialoog te treden met de overleden artiest en legt daarbij de tijdsgeest bloot waarin hij zich bevindt. “Hoe gaat het met je, Vos? Hier gaat het goed en niet goed.

Beste Vos,

Soms vraagt een mens zich af hoe het ginds in godsnaam met je gaat ?

Hier gaat het goed en niet goed. Het hangt er van af hoe je het bekijkt. Dat was altijd al zo.
Is het niet ?

We bouwen nu even niet aan de toekomst en de brave mensen gaan dezer dagen niet naar de zee. Ze mogen niet. Ook niet op hun brommers.
Ik heb het woord ‘niet’ zelden zo vaak kort na elkaar gebruikt. Esthetisch is het niet maar het kan nu echt ‘niet’ anders.
Zij die over die vaardigheid beschikken kunnen ondertussen wel aan hun motorrijtuigen sleutelen want er is voor velen tijd zat.
Er is ook alweer een gebrek aan geld, zoals in jouw lied, en niet alleen bij de arme kinderen.
Het verbaast je zeker niet.
Toch is de wereld de wereld niet meer beste kerel. Je moest eens weten.
We gaan voorlopig meestal vroeg naar bed. Sommigen nog steeds omdat ze stout geweest zijn maar de overgrote meerderheid doodmoe van het tekort aan werk en het gekrakeel op tv. Ik bespaar je de details.
Ach, het doet er ook niet toe.

Maar nogmaals, hoe gaat het nu met jou ? Verlang je nog nu en dan vruchteloos en is er dan iemand die je troost ?
Kan je daar in je levensonderhoud voorzien als zanger en schrijver en muzikant ? Heb je meer reserves als je daarnaast ergens de afwas doet ? Zijn de gouden lepeltjes echt of nep en wie werkt daar bij jullie in de goudmijnen indien ze wel degelijk echt zijn ?
Heb je al nieuwe nummers of put je nog steeds uit je uit vlaamse klei gebeeldhouwd repertoire ? Een onwaarschijnlijk oeuvre overigens. Alsnog van harte gefeliciteerd daarvoor ! Ik heb het grotendeels ontdekt nadat, zo gaat het wel vaker, je hier plots weg bent gegaan en ik ben nog lang niet klaar. Zoveel verborgen parels had ik helemaal niet verwacht ! Wat een geschenk ! (lees verder onder de foto)

Wat iedereen zich natuurlijk ook afvraagt is of je Anja al hebt ontmoet ? Heeft ze jou die dans dan toch nog geschonken of hoeft het voor beiden of één van beiden ondertussen niet meer ? Mensen veranderen. Voorkeuren veranderen. Universums veranderen.
Welke taal spreken jullie en heerst daar vrede, anders dan hier ? Zijn daar ook vaderlanden voor dewelke je verloren kan gaan ?
Denk je nog aan hier ? Denk je nog aan haar ? Denk je nog aan de roem die je te beurt viel ? Ik had wel ontzettend graag een keer 1 avond op een podium voor een uitzinnig publiek jou willen zijn. Een onvervulde jongensdroom. Men zegt dat men zijn dromen nooit loslaten mag. Volgzaam en trouw als ik ben hou ik mij daar aan. Tot mijn laatste dag als het moet !
Waar waren we ook alweer ? De roem. Denk je nog aan haar schaduwzijde ? Herinner je je de schare fans die van je hielden ? Besef je ginds wat je hier hebt nagelaten en maakt het jou elke keer weer opnieuw trots ? Ik mag het hopen. Of bestaat trots daar niet ? Misschien is dat wel gemakkelijker en simpeler.
Ik weet het niet, jij ondertussen vast wel.

Hier gaat het goed en niet goed. De grootste crisis sinds de tweede wereldoorlog is ons deel. Je leest het goed ! Nee, het is geen flauwe grap. We schrijven geschiedenis !
Onze kleinkinderen zullen ons ervoor gedenken als de tijd gekomen is. Ik voel alweer een beetje trots, daar is ze weer, maar stilaan ook wat ouderdom. Het is zo. Het zij zo.

Dit even geheel terzijde en misschien een weetje voor jou, wat er nu gebeurt in de wereld heeft in Vlaanderen qua impact de amplitude van de massale verslagenheid onder de bevolking na jouw overlijden. Heb je dat gezien ? Het was verpletterend en ik dacht waarlijk dat ik droomde. Maar nee, een onstuitbare golf van gemeend verdiet overspoelde ‘le plat pays’. Kon je er om lachen of was je zelf nog te triest omdat je hier weg moest gaan ?

Afschrikwekkende, onmenselijke taferelen hebben we de laatste tijd gezien op onze oversized beeldschermen. Die speelden zich ook af in rijke, ‘beschaafde’ landen zoals dat heet. Je wil het niet weten. Echt niet !
En toch lijkt veel nog heel gewoon. We ademen nog en eten nog en klagen nog. En onze koning ? Hij leeft !
O ja, we hebben ook nog steeds, dat is zeker niet onbelangrijk, betoverende zonsondergangen. Misschien zien we elkaar daar wel op een keer als ik hier ondertussen niet ten onder ga.
Dat is alles samen toch al heel veel, is het niet ?

Tot hier mijn bericht. De plicht roept. Heb jij nog plichten ? Weet je eigenlijk wel wat gedaan ? Verveel je je niet ? Wees eerlijk alsjeblieft !

Zing nog een troostend lied voor ik ga.
Dan weet ik dat het nooit zal overgaan, mijn warm gevoel voor jou.
Ik blijf je altijd trouw.

warme groet,
Wim De Poorter


Ps. Het klimaat vraagstuk is nog steeds niet opgelost en Mia is al enkele jaren spoorloos, vermoedelijk verdwaald in het licht …
Wellicht stelt ze het goed.
Maar maak je vooral niet te veel zorgen. Het komt ooit wel een keertje goed.
You may say I’m a dreamer … but still not the only one …