Pinksteren – “Er zijn drie dingen die ik mis”

Dag beste lezer,

Een aparte, wat dwarse feestdag is Pinksteren, niet? Ik heb het verhaal al honderd maal gehoord, gelezen, ondersteboven gehouden, eraan geschud en meermaals heb ik wat duiding gezocht bij die ongrijpbare, waaiende Geest. Wie of wat is die Geest? En waarom laat dit raadsel me niet los? Ik vind het antwoord misschien in enkele zaken die er momenteel niet zijn.

Vorige week besefte ik plots dat er drie zaken zijn die ik erg mis. Zaken die misschien iets te maken kunnen hebben met dit stukje.

Eerst en vooral mis ik het zwemmen. Als ik zwem ben ik bij mezelf, ben ik één en ondeelbaar verenigd met het wassende water, ben ik even doof voor al het rumoer en ga ik op in een regelmatige ademhaling die me rustig en zelfbewust maakt. Het is een meditatief moment waarin ik me verbonden voel met mijn lichaam, de mogelijkheden en de moeilijkheden ervan. Ik, mezelf, alleen, maar toch: verbonden.

Niet meer mogen dansen voelt aan als een groot tekort. Dansen is in relatie gaan met de ander, telkens anders, want wie ooit een bal meegemaakt heeft weet dat de variaties ontelbaar zijn. Elke keer opnieuw, bij elke aanraking en bij elke pas moet ik me een stukje overgeven aan mijn danspartner die me walst doorheen de zaal. Kunnen dansen heeft zeker met vertrouwen te maken. En dat had ik vroeger niet, maar dansen maakt me steviger en bereid om met een vreemde in contact te treden. Ik, de ander, samen: verbonden.

Maar ik ben ook een zangeres. Niks liever dan luidop in de wagen mijn favoriete toonhoogtes opzoeken met bekende en gefantaseerde melodieën, en hopen dat niemand je hoort, kent u dat gevoel? Al weet ik dat samen zingen zoveel sterker is. Ik laat me dan meevoeren op het ritme van een dirigent die zijn of haar best doet de groep op koers te houden. Het geeft zo’n goed gevoel om in een koor, of tijdens een viering, gelijkgestemden te kunnen ontmoeten, ondersteund door een lied dat we samen kennen, of samen leren. Ik, de anderen, samen: verbonden.

Zwemmen, dansen en samen zingen…ik, de ander, wij. De drie zaken die ik het meeste mis zijn ongrijpbaar. Ze verrassen keer om keer, en de kracht die ik er uit haal kan ik meestal niet met woorden omschrijven. Dat is misschien ook wat de Geest wil: ongrijpbaar blijven, creatief zijn en onverwacht uit de hoek komen.

Het moment dat je denkt dat je die Geest te pakken hebt, dat je hem helemaal begrijpt en doorgrondt, is hij allang terug het huis uit. En zo is het goed. Al mis ik veel, toch …

Hannah de Laet, 28 jaar, Wetteren