Terugblikken en vooruitkijken

De vastenmaand Ramadan is al eventjes voorbij. Een ideaal moment om even achterom te kijken én vooruit te blikken. Nora Achahbar, een jonge moslima, beschrijft met open vizier en zonder franjes haar verhaal. Ze getuigt over de oplossingen en de zorgen waar haar vrienden en zijzelf, tijdens deze vastenmaand, op uitkwamen.

Dit jaar hebben we een zeer speciale editie van de maand Ramadan mogen beleven. Toen de corona-maatregelen net van start gingen hoopte ik dat de toestand voor het begin van de Ramadan beter zou worden. Jammer genoeg stond Ramadan voor de deur en de strenge corona-maatregelen waren nog steeds van kracht. 

De vastenmaand is zoals elk jaar altijd een bijzondere periode voor alle moslims.  De crisis heeft ons geleerd dat alles in ons leven aan een zijden draadje hangt. Wie had namelijk verwacht dat ons dagelijks leven op zo’n korte tijd zo drastisch kon veranderen? De lock-down tijdens de Ramadan dwong ons als het ware om te gaan nadenken en te reflecteren. Dat “gewone” leventje dat wij als vanzelfsprekend zagen, was plots onmogelijk geworden

Tijdens de Ramadan komen families en vrienden vaak samen om het vasten te verbreken, dit jaar werden Iftar-maaltijden enkel met het gezin benut. Ondanks het grote gemis om met vriendinnen en familie samen gezellig rond de tafel te zitten, hadden we dit jaar de mogelijkheid om meer tijd door te brengen met ons eigen gezin. Het grootste gemis echter waren de normale bezoeken aan de moskee. De maand Ramadan zonder naar de moskee te kunnen gaan was dan ook het allermoeilijkste. Om die leegte toch te vullen heb ik samen met één van mijn beste vriendinnen de Ramdantalk opgericht, elke vrijdag hielden we een Skype-sessie rond zelfgekozen, islamitische thema’s om het samenhorigheidsgevoel toch een beetje te ervaren. Niet naar de moskee kunnen gaan betekent niet dat we niet intens ons gebed kunnen verrichten. Dit jaar hebben we de gebeden voornamelijk als gezin gezamenlijk thuis gebeden, iets wat zeer speciaal was want ook dit brengt je dichter bij elkaar als gezin, islamitische lezingen die voornamelijk in de moskee werden gegeven bekeken we massaal thuis via YouTube of Facebook.

Ondanks dat alles anders was dan de andere jaren was het toch een bijzondere maand. We hebben elke dag thuis beleefd en dit maakte dat ik nog meer de neiging had om me te verdiepen in de islam. De maand werd niet alleen beleefd als een jaarlijkse routine. Nog meer dan ooit besefte ik wat het leven echt waard was, die kleine dingen zoals: met de familie samenkomen, het samenzitten in de moskee, samen boodschappen doen,… Vanaf nu koester ik elk moment. Ook mijn familieleden en vriendinnen hebben deze maand als zeer bijzonder beleefd. Voor sommige vriendinnen was het dan weer moeilijker omdat ze bijvoorbeeld alleen wonen en het vasten alleen moesten verbreken. Dit zorgde dat het eenzaamheidsgevoel, dat tijdens de Ramadan eigenlijk niet hoort, toch wel groter was. Maar toch… Het telefonisch contact, skypen en de berichtjes hebben ervoor gezorgd dat we toch een stukje bij elkaar waren, de korte nachten en lange dagen hebben we toch samen kunnen beleven. 


De Ramadannachten kunnen meer helderheid brengen dan het zonlicht, omdat in deze nachten voornamelijk gebeden wordt. Dit jaar heb ik voornamelijk leren bidden met mijn hart. Doordat we de maand vanuit ons kot hebben beleefd waren er geen andere verplichtingen, dit maakte de bezinning nog sterker.  Wat ik sterk heb gevoeld is dat niet enkel moslims verbonden waren met elkaar tijdens deze bijzondere maand. De lock-down heeft ons de ware essentie van het leven geleerd: niets is vanzelfsprekend, bezinnen, nadenken en reflecteren stond voor iedereen centraal.

Stiekem hoopten we zo erg dat er een versoepeling zou komen voor het Suikerfeest ,om toch met familieleden te kunnen samenkomen en deze bijzondere dag samen te beleven. Maar desondanks was de afsluiting van de Ramadan een mooie dag om niet te vergeten. Verbinding draait niet enkel om het fysiek samenzijn, verbondenheid in gedachten en hart is misschien wel de sterkste verbinding, een verbinding die we voornamelijk dit jaar hebben gehad.


Hoe het Offerfeest zal verlopen (nvdr. eind juli vindt het Offerfeest plaats) weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat het ondanks alles een prachtige dag zal worden. De schoonheid van deze dag kan door geen enkele maatregel weggenomen worden. Of deze dag nu in zeer intieme kring zal beleefd worden of met meerdere familieleden. Het beste er van maken is de boodschap.
Ik geloof oprecht dat na de moeilijke tijden er betere tijden komen. Dit lees ik ook in een stuk uit de Koran namelijk: “Voorwaar, met de moeilijkheid komt de verlichting.” In elke situatie zit iets goeds, iets waaruit we kunnen leren; en zo ook uit deze. 

Nora Achahbar, 23 jaar en studente, Arteveldehogeschool, Gent.