Eerst de vorm en dan de inhoud. Logisch, toch?

Steeds minder mensen geven om het politieke gebeuren in ons land. Tegelijk windt iedereen zich op over haast elke beslissing die wél nog genomen wordt. Vreemd, want zowel burgers als politici willen het doodgraag over de inhoud hebben. Maar zo werkt het dus niet. Wie weet hoe een relatie tot stand komt begrijpt hoe het eigenlijk in elkaar zit.

Toch verbazingwekkend te zien hoe politici, burgers en media over elkaar vallen – haast huilend – dat het nu eindelijk eens over de inhoud moet gaan. Telkens denk ik terug aan mijn jeugd en de talloze, puberale gesprekjes met leeftijdsgenoten die me voorhielden dat “niet de vorm, wel de inhoud telt”. Maar, niks is minder waar.

Die vlinders in de buik beginnen bij…

…die ogen, die handen, die mond, die… (vult u zelf maar in). Je voelt je aangetrokken en beslist: ik ga mijn nieuwsgierigheid niét bedwingen. Je stapt af op die potentiële kandidaat, en… je zoekt naar?

Je zoekt herkenbaarheid, als mooie aanvulling bij de vorm

Het klinkt wat plat, maar zo loopt het vaak. Je praat wat, je danst wat, drinkt een glas. Daarbij toetst je af wat de ander denkt, verlangt, droomt. Dat gaat gepaard met knipperlichtjes, vrij vertaald als “O ja, ik ook“! Hoe meer knipperlichtjes, hoe meer verwondering en hoe meer kans dat er iets van komt. Herkenbaarheid dus.

Love is in the air!

Romantiek, de eerste kus, je loopt over van…verlangen. “Het is een nacht” klinkt door je hoofd, terwijl je toch aan het twijfelen slaat: “wie is die vrouw nu? Waar staat die man voor? En waarom zou ik met hem of haar in zee duiken?”

De “inhoudelijke” dossiers belanden op tafel

Ja hoor, na enige weken of maanden komt het er van. De eerste ergernissen zijn gesust, en de versmelting lijkt voorbij. Voor je verder gaat begin je te praten. Eindelijk komen de vragen terug die je in het begin reeds gesteld had, maar nu – met iets meer nuchterheid – wil je aftoetsen in de diepte. En dat kan over alles gaan: samenwonen, vakanties, kinderen…de band met je ouders, je kleine kantjes, de dromen en je echte plannen. Inhoud. Nu pas.

Niet hetzelfde!!!

O nee, niet hetzelfde. Politiek bedrijven is zelden romantisch, maar het verloop van een formatie kun je gedeeltelijk vergelijken. Vertrouwen en herkenbaarheid zijn dus absoluut noodzakelijk. Pas veel later, wanneer onderhandelaars onderzocht hebben of er een huwelijk in zit, komen de echte dossiers en dus de inhoud op tafel.

Maar daarover hebben we het dus niet

…want dat vertrouwen? Het is er niet. Kranten en nieuwsprogramma’s tonen hulpeloze volksvertegenwoordigers die het enkel hebben over “wie het met wie kan of moet doen”. Tja, puberaal dus. Maar ze komen er maar niet uit “want die wou van bil gaan met die partij zonder het te vragen, schande (!!)”. Op de duur krijg je een wansmakelijke vertoning.

Blind getrouwd?

Misschien kan dit een oplossing zijn? Bepaalde culturen kennen het zogenaamde “gearrangeerde huwelijk”. Je begint onwetend en wordt misschien verliefd? Statistieken wijzen immers uit dat dit soort relaties een even grote kans op slagen hebben als hun romantische soortgenoten. Why not?

Of met witte rook?

Dit draagt mijn voorkeur. Een hotel en een grote vergaderruimte, wat keukengerei, een avondlijke wandeling (ok, dat wel). Ze komen niet buiten vooraleer er een regering gevormd is. God allemachtig, Habemus Regerung.

Alle gekheid op een stokje

Indien het zo verder gaat loopt het mis. Ik begrijp de talloze bedrijven, cultuur- en middenveldorganisaties, die hun memoranda maar niet in de belangstelling krijgen, maar het zal toch van hen en de burgers moeten komen indien onze politici de klus niet geklaard krijgen. Ik pleit dus voor stevige druk van onderuit, door burgers en vanuit het maatschappelijke middenveld.

Op een bepaald moment moet je die kaart wel gaan trekken. Want indien dit niet gebeurt winnen de niet-democratische stemmen het pleit. Je ziet ze dagelijks schelden en keet schoppen op sociale media: mét succes. Het koren op hun molens ontneem je enkel door je eigen organisatie opnieuw – meer dan ooit en luider dan ooit – politiek bewust en licht activistisch te maken. Een beetje strijd is onze democratie toch waard, niet?

Thomas Holvoet

Beeld: Shame-betoging 2011