Niet alleen angst is besmettelijk, maar ook de rust en de vreugde

Hoop schenken aan elkaar is misschien wel het mooiste wat we te bieden hebben tijdens deze gezondheidscrisis. Maar dan wel zonder de realiteit geweld aan te doen. Dat beetje hoop geef je niet zomaar. Je doet het om de twee tegenstellingen de baas te kunnen: de wanhoop en de vrees. Maar heel eerlijk: aan wie zou je dit geschenk kunnen en willen geven? En wat kan jouw “beetje” hoop voor die ander betekenen?

Geen naïeve hoop, maar oprechte

Een hoopvolle gedachte is meestal aannemelijk, maar échte hoop heeft te maken met een onzekere verwachting dat het ook kan gebeuren. Het is dus geen wetenschap en vertrouwen is hier misschien wel het toverwoord. Maar hoe krijg je dat vertrouwen?

Echte hoop dringt pas door als ze relationeel is

Iemand die een hoopvolle wens, of gedachte uitspreekt doet dit het beste op een zo persoonlijk mogelijke manier. De vele hoopvolle woorden op het internet hebben daarom veel minder impact dan die éne zin van een vriend, buurvrouw, partner, vader, ….of een toevallige passant.

Een kaartje met een leuke spreuk werkt hoogstens in op de gedachten, tenzij die kaart je geschonken werden door een betekenisvolle persoon. Zo kreeg ik ooit een kaartje met daarop de woorden “het nieuwe is reeds begonnen, zie je het niet”. De persoon die het mij had geschonken was een betekenisvolle persoon, en daarom inspireert dit kaartje me nog steeds op de meest onverwachte momenten.

De persoon die het uitspreekt moet het ook zelf uitdragen

Met andere woorden: authenticiteit is hier wel van tel. Iemand die een hoopvol verlangen uitspreekt, waarvan je achteraf ontdekt dat de persoon die hoop zelf geweld aandoet kan zeer kwetsend zijn, en zelfs tot een vertrouwensprobleem leiden. Zeker mensen die een (zware) rugzak hebben durven vaak niet meer te hopen, omdat opgelopen kwetsuren zoveel vertrouwen in anderen heeft geschaad.

En toch..

Zeker voor gelovigen, praktiserend vanuit de verschillende levensbeschouwingen, houden die hoop voor zich. Ze kunnen hun kleine omgeving en de samenleving voeden met hoop, met de voeten op de grond. Of, zoals Dietrich Bonhoeffer het ooit verwoordde: “Niet alleen de angst is besmettelijk, maar ook de rust en de vreugde.” Wat is jouw hoop, nu, voor die ander?

Thomas Holvoet