Tijd Verlies

“Laten we mededogen hebben met onszelf en vooral met de kinderen en jongeren. Een lockdown is geen teletijdmachine waar we instappen en opnieuw uitstappen alsof niets veranderd is. We hebben geen tijd verloren, we hebben herinneringen met anderen verloren,” schrijf Frederik Anseel, professor management aan de universiteit UNSW in Sydney, Australië.

Op het moment dat Australië aankondigt dat de grenzen nog het hele jaar gesloten blijven, besef ik dat we wellicht een tweede kerst zonder familie zullen vieren.

Corona heeft een paradoxale invloed op ons tijdsbesef. Langs de ene kant lijkt ontzettend weinig te gebeuren en gaan de dagen langzaam voorbij. Het leven staat stil. Groundhog day. Elke dag lijkt een kopie van gisteren, van vorige week, van vorige maand. De cijfers gaan omhoog. De cijfers gaan omlaag. De virologen en experts du jour ontleden als Romeinse haruspices de grafieken van de dag en steken de duim omhoog of omlaag. Als een bezetene lees ik de kranten. Er lijkt geen einde te komen aan mijn coronanieuwshonger. Ik lees alles, elke analyse, elke voorspelling, al komt ze van een hond met een hoed die in een glazen bol kijkt.

Co in de Australische lockdown: een benauwende ervaring | medischcontact

Je leert tijd anders waarderen. Tijd is niet een wijzer die ronddraait of seconden die in een vast ritme wegtikken. Tijd is de opeenvolging van belangrijke gebeurtenissen die je beleeft met dierbaren. Tijd is niet dat er twee jaar verstrijken om dan het leven opnieuw op te pikken waar we het achtergelaten hebben. Tijd is een gemist ‘Joepie, 16 jaar!’-verjaardagsfeest dat nooit meer terugkomt. Tijd is niet even geduld hebben en op de tanden bijten.

Tijd is ouders die ernstig ziek worden en sterven zonder zoon of dochter aan hun bed. Meerdere van mijn internationale collega’s hier in Australië verloren hun overzeese geliefden, maar konden zelfs niet de begrafenis bijwonen. Tijd is niet langzaam ouder worden met herinneringen aan mooie momenten. Tijd is grootouders die geen herinneringen kunnen opbouwen omdat ze hun kleinkind pas de eerste keer in hun armen zullen nemen als het al twee of drie jaar oud is.

Lockdownfeestje

De boosheid van de mensen over hoe de coronacrisis wordt aangepakt, komt door de frustratie over hoe onze levens ons ontglippen. De belangrijke momenten in ons leven kunnen niet plaatsvinden zoals het hoort. Dat bedacht ik toen ik het tragische nieuws las over de jongen die op een lockdownfeestje uit een raam viel om de politie te ontvluchten. Oneindig bedroefd word je van dat nieuws, want op die leeftijd kon ik dat geweest zijn, kon iedereen dat geweest zijn.

How Do You Utilise Your Time During The Lockdown? - Express Computer

Ik las over het overlijden van de Britse Prins Philip op 99-jarige leeftijd en vroeg me af of twee jaar opsluiting minder impact heeft voor iemand die al zo veel meegemaakt heeft. Voor iemand van 21 lijkt de tijd oneindig, maar is ze eigenlijk heel dwingend. Twee gemiste jaren zijn voor een 21-jarige jongen een reeks levensbepalende kansen die nooit terugkomen. Het zijn gemiste vriendschappen, liefdes en lessen.

Men zegt dat de tijd sneller lijkt voorbij te vliegen naarmate we ouder worden. Psychologisch onderzoek toont aan dat dat wellicht niet klopt. Onze tijdperceptie wordt minder bepaald door onze leeftijd dan door onze herinnering. En als niets gebeurt, als elke dag dezelfde is, knipper je met je ogen en is een jaar gepasseerd. Aan 21 jaar kan elke dag een nieuwe herinnering zijn. Had elke dag een nieuwe herinnering moeten zijn.   

Laten we mededogen hebben met onszelf en vooral met de kinderen en jongeren. Een lockdown is geen teletijdmachine waar we instappen en opnieuw uitstappen alsof niets veranderd is. We hebben geen tijd verloren, we hebben herinneringen met anderen verloren.

Frederik Anseel

Professor management aan de University of New South Wales in Sydney

Bron: De Tijd