Hebben de banken het gehad met ons?

Tine Moniek heeft het gehad met de banken. Ze beloven veel, dwingen ons richting de digitalisering en werken kantoren en bankkantoren weg binnen hun dienstverlening. Tine schrijft hierover: “Het is enorm bedroevend dat onze maatschappij blijkbaar zo snel verandert dat het voor een groot deel van onze bevolking onmogelijk is om mee te draaien.”

Graag wil ik iets schrijven over banken. Daarmee doel ik niet op die exemplaren om op te zitten na een verkwikkende wandeling. Ik heb het over het financieel instituut dat we vertrouwen in zake onze eigen spaarcenten. Ze verdwijnen opmerkelijk. Zo verhuisde het filiaal van de bank van mijn moeder naar een andere gemeente. Omdat ze geen auto rijdt en momenteel slecht ter been is maar bovenal niet online leeft, zag ze zich genoodzaakt om haar geld naar een andere bank over te zetten. Eén bank die voorlopig nog wel in haar dorp gelooft. Vraag is: hoelang nog voor die ook verdwijnt?

geld in de matras 787422 Stockfoto

Domiciliëringen moesten opnieuw aangevraagd worden. Nieuwe handtekeningen gezet. Gewacht op een nieuwe bankkaart. Aangezien haar nieuwe bank niet elke dag open is, duurt alles ook wat langer dan normaal. Ze is ook ziek geweest. Met het gevolg dat ze al een paar boetes gekregen heeft omdat ze te laat betaalde. Ze vraagt ook niet graag om hulp hiervoor. Ik vind dat sneu.

Grandma Wants Digital Banking Too — Don't Ignore Her Needs

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat banken een hele generatie burgers over het hoofd ziet? Mensen die al heel hun leven sparen (de grootste spaarders notabene!) worden aan hun lot overgelaten. Ze moeten opeens vertrouwen op anderen om hun eigen geldzaken af te handelen omdat ze een echt leven leiden in plaats van digitaal. Aangezien de geldautomaten ook verdwijnen en er nu ook geld gevraagd wordt om geld af te halen bij de bank sta ik vaak met de kaart van mijn moeder aan een automaat. Uittreksels krijgt ze ook niet meer. Als ik van slechte wil zou zijn, kon ik onopgemerkt extra geld afhalen voor mijn eigen portemonnee. Bejaarde mensen zonder kinderen moeten hun zorgkundigen met die taak belasten. Het is enorm bedroevend dat onze maatschappij blijkbaar zo snel verandert dat het voor een groot deel van onze bevolking onmogelijk is om mee te draaien.

Een hele generatie die het verdient om zorgeloos op een bankje in de zon te zitten, blijft in de kou. Ik begin alvast een stiekeme rekening onder mijn matras. Uit voorzorg.

Tine Moniek