De voorwaardelijke zin

“Het zou kunnen…”, “we moeten rekening houden met…”, “in het scenario dat…”. Het zijn stuk voor stuk uitdrukkingen die onze fantasie aanspreken. En fantasie doet veel met een mens. De geprikkelde geest kiest dan de kant van de angst of van de hoop. Maar wat stel ik vast als ik mijn krant opensla?

Angst dus

Angst verkoopt, wordt wel eens gezegd. Ik twijfel of het omgekeerde onjuist is. Alle neurologische onderzoeken en medianen ten spijt, voor deze schrijver is het leven noch bloemen noch modder. Wil je mij uit de bedstee zien springen? Doe dan de deur van mijn slaapkamer open met de eenvoudige mededeling dat de zon te zien zal zijn vandaag, ondanks de wat laaghangende bewolking.

Laat u me liever nog even draaien in datzelfde bed? Zeer eenvoudig. Dan meldt u gewoon maar dat het wellicht niks wordt met die zon, ondanks de wegdrijvende stratocumulus.

Wat hoop geven kan geen kwaad. Zelfs indien blijkt dat de zon maar 386 seconden scheen. Vraag het maar aan de evangelicals in – pakweg – de V.S., waar Phil Collins het lied “Jesus he knows me”, over componeerde voor Genesis. Al is dit dan weer een vorm van valse hoop, een saus met een wrange nasmaak.

Gewoon even zeggen

Dat “dood en verderf dreigt” zit dan misschien in ons ongezellig weefsel ingekapseld, het laat me op de duur vrij koud. Ik zal alvast deelnemer zijn om het leesbereik duidelijk te maken dat ik afgehaakt ben. En zo zijn er veel, ook wel de afhakers genoemd. De Artevelde Hogeschool voert er een onderzoek naar, zo blijkt, want journalisten krabben zich in het haar waarom steeds meer mensen “afhakers” worden.

Ik begrijp ze. Ze drinken ’s morgens een koffie bij Klara Continuo of laten de hond uit, terwijl ze mijmeren over de ruzie met schoonmoeder die, ondanks de kapotte ruit, toch weer gaan liggen is als een storm in een grote bokaal water. Of ze houden het bij stilte, een boek, en voelen niet de dwang (of hebben die afgelegd) om op de hoogte te blijven. U weet wel.

Nuchter

Nuchter genoeg houden de meeste mensen van wat evenwicht in de boodschap. Ons hele leven lang worden we ingepeperd vooral objectief, genuanceerd en mild te zijn. En zeker kinderen moeten niet al te dwaas doen of uitvergroten. Ach.

Maar eens aangeleerd besef je dat er ook andere docenten zijn die hun pupillen voorhouden dat kijk- lees- of beluistercijfers enkel stijgen als de voorwaardelijke zin in de juiste richting geduwd wordt. Ze hebben het mis. De angst blijft niet verkopen. Ik vermoed dat veel mensen het liefst een saaie gazet voor hun neus gedropt krijgen in tijden van tegenspoed. Dat ik de bal nu zeker mis sla neem ik er graag bij.

Als, mocht, eventueel, we vernamen dat…

Onlangs vroeg ik een journalist via Twitter of hij al informatie had over het kernkabinet dat aan tafel zat om onze energietoekomst te bespreken. Feestelijk liet hij me geen minuut later weten dat hij al wist dat… Ik schoot in paniek. Een lek! Het zou eens…

’s Morgens bleek er geen halve jota van te kloppen. Ik had me voor niks de hele nacht in zweet en waan gedraaid en gekeerd. Het hele verhaal bleek…toch wat genuanceerder.

Goede politiek is saai

De analyses nadien namen uiteraard geen vrede met die saaie patstelling, terwijl goede politiek eigenlijk saai zou moeten zijn. De Afspraak op Vrijdag hamerde de potentiële gemiste kansen mocht het zo zijn dat… er nog eens goed in.

Ik hield het voor bekeken met de voorwaardelijkheid van de ellende en nam een optie op een wandeltocht in het donker, rond een vijver. Al mijn zevende deze week. Ook saai, ook voorspelbaar. Er zijn heus voordelen aan een kernuitstap. En wellicht zijn er ook nadelen. Breek nu mijn klomp.

Thomas Holvoet