Punten

Eva Vanhoorne wou niet met haar toenmalige kapsel begraven worden. Er moeten “puntjes” af. Maar de combinatie van een oude fobie voor kniptirannen maakt dat ze als de dood is. Dat wil zeggen: “wat na de knipbeurt?” Daarom sprokkelt ze haar herinneringen over die te knippen puntjes bij elkaar en troost zich met de gedachte dat haar kapster een “toffe” is. Maar volstaat dit dan in deze onheilspellende tijd?

Morgen knipt de kapster mijn puntjes af. Van mijn haar dus. Uiteraard.

Op zich niets bijzonders. Al weet iedereen die me een beetje kent dat dit vroeger gegarandeerd een heel theater zou teweegbrengen. Een van het Shakespeariaanse soort, helaas. Met moordplannen tegenover die “professionele kniptirannen” die er een heel ander metrisch stelsel op nahouden dan gewone stervelingen als wij.

En als een centimeter, drie à vier,” nog eens aanschouwelijk wordt gemaakt met twee vingers die heel dicht tegen elkaar aan staan, is het toch onmogelijk dat men dat verkeerd begrijpt, en moeten daar wel snode plannen achter zitten, niet? En met zelfmoordplannen die met iets teveel gevoel voor overdrijving zouden geuit worden.

Twee gekromde vingers van reuzenhanden

Na het vaste voornemen om eerst enkele maanden het huis niet uit te komen. Dat spreekt. Een mens wil immers niet met “zo’n kort kapsel” begraven worden. En met een hysterische laatste kreet als “Ik zei: gewoon de puntjes. Hoe kan dat nu zo begrepen worden?!?”, wil ook niemand de eeuwige jachtvelden intrekken.

Zoveel eergevoel heeft een vrouw als ik op zulke momenten blijkbaar nog wel. Hoe kort haar haar ook is. Terwijl er gewoon de kleine ruimte tussen twee gekromde vingers van moest gaan. Niet de niet de spreidwijdte van alle vingers. Laat staan van twee reuzenhanden! Met ellenlange vingers! Uitgestrekt!

Maar anyway… Morgen knipt de kapster mijn puntjes af. Van mijn haar dus. Uiteraard.

Het is een toffe, die kapster

En eerlijk gezegd… Het is een toffe. Mijn huidige kapster dus. Die ik vorig jaar leerde kennen. Een voor wie puntjes echt puntjes zijn. En ik zelfs mijn vingers niet moet gebruiken om aanschouwelijk te maken wat ik met enkele centimeters bedoel.

En toch… De fobie mag dan wel weg zijn, dat diepgeworteld Rapunzelcomplex niet. En ok, dat laatste mag dan wel iets zijn dat ik ter klinische legitimering van de gênante dramatiek die met knipbeurten gepaard ging dan maar schaamteloos uitgevonden heb, het fictieve complex – roepnaam: Raponsje – roert zich nog wel.

Een ode aan de te knippen lokken

Want haar slaat herinneringen op, neen ? Men zegt toch ook dat drugssporen het langs blijven hangen in haar, neen? Wat als ze nu net die puntjes afsnijdt die uit mijn hoofdhuid groeiden op het moment dat Thomas en ik voor het eerst kusten? Of in een ander laagje net die puntjes die het daglicht zagen op precies dat moment dat ik het huis waar we nu wonen voor het eerst zag? Of puntjes die ontstonden tijdens mooie reizen, boeiende gesprekken, dat tiende allerlaatste wijntje tijdens die lange, leuke nacht? Of al die andere puntjes die er kwamen omdat mijn haar nu eenmaal verlengt terwijl ik leef en verlang?

Weg. Misschien alles weg. Samen met de puntjes al die sporen mijn kapsel uit. Maar misschien als herinneringen mijn hoofd wel des te beter in. Wie weet kan mijn kapster dat. Het is een toffe. Hopelijk ik morgen ook nog steeds een beetje. Kwestie van nog een bericht te kunnen schrijven dat wellicht niemand interesseert maar toch steeds en steevast langer wordt.

Eva Vanhoorne

Almost cut my hair – Crosby, Stills, Nash & Young

Submit a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *